بدو گفت رستم که ایدون کنم

یک امروز با می بساییم دست

که داند که فردا چه شاید بدن

بدین داستانی نباید زدن

شوم جامه راه بیرون کنم

به یک هفته نخچیر کردم همی

به جای بره گور خوردم همی