نیکوان را چاکری فرموده ای

در جهان این شور و غوغا از چه خاست؟

گر جمال خود به کس ننموده ای

گوی در میدان حسن افگنده ای

پرده از چهره زمانی دور کن

کافتابی را به گل اندوده ای

چون نباشم من سگ درگاه تو؟