پرده از چهره زمانی دور کن

گر جمال خود به کس ننموده ای

گوی در میدان حسن افگنده ای

نیکوان را چاکری فرموده ای

کافتابی را به گل اندوده ای

چون نباشم من سگ درگاه تو؟

چون بدین نام خوشم بستوده ای