لیکن ندانم آنکه چه سانم بسوختی؟

در بوته بلا تن زارم گداختی

در آتش عنا دل و جانم بسوختی

دانم که: سوختی ز غم عشق خود مرا

می سوزیم درون و تو در وی نشسته ای

پیدا نمی شود، که نهانم بسوختی

زاتش چگونه سوزد پروانه؟ دیده ای؟