می سوزیم درون و تو در وی نشسته ای

در آتش عنا دل و جانم بسوختی

دانم که: سوختی ز غم عشق خود مرا

لیکن ندانم آنکه چه سانم بسوختی؟

پیدا نمی شود، که نهانم بسوختی

زاتش چگونه سوزد پروانه؟ دیده ای؟

ز اندیشه فراق چنانم بسوختی