پیدا نمی شود، که نهانم بسوختی

دانم که: سوختی ز غم عشق خود مرا

لیکن ندانم آنکه چه سانم بسوختی؟

می سوزیم درون و تو در وی نشسته ای

زاتش چگونه سوزد پروانه؟ دیده ای؟

ز اندیشه فراق چنانم بسوختی

سود و زیان من، ز جهان، جز دلی نبود