چون ز خاک افتاده را برداشتی

پیش ازینم خوشترک می داشتی

تا چه کردم؟ کز کفم بگذاشتی

باز بر خاکم چرا می افگنی؟

من هنوز از عشق جانی می کنم

تو مرا خود مرده ای انگاشتی

تا نیابم یک دم از محنت خلاص