تا نیابم یک دم از محنت خلاص

چون ز خاک افتاده را برداشتی

من هنوز از عشق جانی می کنم

تو مرا خود مرده ای انگاشتی

صد بلا بر جان من بگماشتی

تا شبیخونی کنی بر جان من

صد علم از عاشقی افراشتی