تو مرا خود مرده ای انگاشتی

باز بر خاکم چرا می افگنی؟

چون ز خاک افتاده را برداشتی

من هنوز از عشق جانی می کنم

تا نیابم یک دم از محنت خلاص

صد بلا بر جان من بگماشتی

تا شبیخونی کنی بر جان من