مرا گویی: مشو غمگین، که غم خوارت شوم روزی

که باشم؟ خود کیم؟ کز من چنین آزار می داری؟

مرا دشمن چه می داری؟ که نیکت دوست می دارم

مرا چون یار می دانی چرا اغیار می داری؟

ندانم آن، کنون باری، مرا غم خوار می داری

نهی بر جان من منت که: خواهم داشت تیمارت

دلم خون شد ز تیمارت، نکو تیمار می داری!