دلم خون شد ز تیمارت، نکو تیمار می داری!

مرا گویی: مشو غمگین، که غم خوارت شوم روزی

ندانم آن، کنون باری، مرا غم خوار می داری

نهی بر جان من منت که: خواهم داشت تیمارت

دریغا! آنکه گه گاهی به دردم یاد می کردی

عزیزم داشتی اول، به آخر خوار می داری

به دردی قانعم از تو، به دشنامی شدم راضی