ندانم آن، کنون باری، مرا غم خوار می داری

مرا دشمن چه می داری؟ که نیکت دوست می دارم

مرا چون یار می دانی چرا اغیار می داری؟

مرا گویی: مشو غمگین، که غم خوارت شوم روزی

نهی بر جان من منت که: خواهم داشت تیمارت

دلم خون شد ز تیمارت، نکو تیمار می داری!

دریغا! آنکه گه گاهی به دردم یاد می کردی