دریغا! آنکه گه گاهی به دردم یاد می کردی

ندانم آن، کنون باری، مرا غم خوار می داری

نهی بر جان من منت که: خواهم داشت تیمارت

دلم خون شد ز تیمارت، نکو تیمار می داری!

عزیزم داشتی اول، به آخر خوار می داری

به دردی قانعم از تو، به دشنامی شدم راضی

درین هم یاریم ندهی، چگونه یار می داری؟