عزیزم داشتی اول، به آخر خوار می داری

نهی بر جان من منت که: خواهم داشت تیمارت

دلم خون شد ز تیمارت، نکو تیمار می داری!

دریغا! آنکه گه گاهی به دردم یاد می کردی

به دردی قانعم از تو، به دشنامی شدم راضی

درین هم یاریم ندهی، چگونه یار می داری؟

درین هم یاریم ندهی، به دشنامی عزیزم کن