ز پای بوس تو بر گردنان سرافرازی

به تیر غمزه چرا خسته می کنی دل ها؟

چو چاره دل بیچارگان نمی سازی

دلم، که در سر زلف تو شد، طمع دارد

اگر تن است و اگر جان، فدای توست همه

به هیچ وجه مرا نیست با تو انبازی

بساز با من مسکین، که ساز بزم توام