مرا جان آن زمان باشد که تو جانان من باشی

نگارا، وقت آن آمد که یکدم ز آن من باشی

دلم بی تو به جان آمد، بیا، تا جان من باشی

دلم آنگاه خوش گردد که تو دلدار من باشی

به غم زان شاد می گردم که تو غم خوار من گردی

از آن با درد می سازم که تو درمان من باشی

بسا خون جگر، جانا، که بر خوان غمت خوردم