نظری کن، که به جان آمدم از دلتنگی

بود آیا که خرامان ز درم بازآیی؟

گره از کار فروبسته ما بگشایی؟

گذری کن: که خیالی شدم از تنهایی

گفته بودی که: بیایم، چو به جان آیی تو

من به جان آمدم، اینک تو چرا می نایی؟