گذری کن: که خیالی شدم از تنهایی

بود آیا که خرامان ز درم بازآیی؟

گره از کار فروبسته ما بگشایی؟

نظری کن، که به جان آمدم از دلتنگی

گفته بودی که: بیایم، چو به جان آیی تو

من به جان آمدم، اینک تو چرا می نایی؟

بس که سودای سر زلف تو پختم به خیال