نمی دانم چو بحر بیکرانی

تو دریایی و پنداری که جویی

تویی در جمله عالم آشکارا

جهان آیینه توست و تو اویی

چرا پیوسته در بند سبویی؟

ز بی رنگی تو را چون نیست رنگی

از آن در آرزوی رنگ و بویی