چرا پیوسته در بند سبویی؟

تویی در جمله عالم آشکارا

جهان آیینه توست و تو اویی

نمی دانم چو بحر بیکرانی

ز بی رنگی تو را چون نیست رنگی

از آن در آرزوی رنگ و بویی

به گرد خود برآ، یک بار، آخر