گل خوی کرده را کنی گر یاد

تا نظاره کند گلستان را

دامن غنچه را پر از زر کن

تا دهد بلبل خوش الحان را

کند ایثار بر تو مرجان را

ژاله از روی لاله دور مکن

تا نسوزد ز شعله بستان را