کند ایثار بر تو مرجان را

دامن غنچه را پر از زر کن

تا دهد بلبل خوش الحان را

گل خوی کرده را کنی گر یاد

ژاله از روی لاله دور مکن

تا نسوزد ز شعله بستان را

مفشان شبنم از سر سبزه