خوش برآشفت زلف تو که: خموش

لذت عیش جاودان دارد

از سر خشم گفت چشم تو: دور

نه کسی بوسه رایگان دارد

زندگانی تو را زیان دارد

کز شکر خواب دیده معذور است

در درون جان ناتوان دارد