از سر مستی همه دریای هستی در کشند

ور به دست آید وصالش جان به پشت پا زنند

از سر خوان دو عالم بگذرند آزادوار

سنگ آزادی برین نه کاسه مینا زنند

چون بترسند از ملامت خیمه بر صحرا زنند

بگذرند از تیرگی در چشمه حیوان رسند

دمبدم بر جان و دل آن جام جان افزا زنند