چون بترسند از ملامت خیمه بر صحرا زنند

از سر خوان دو عالم بگذرند آزادوار

سنگ آزادی برین نه کاسه مینا زنند

از سر مستی همه دریای هستی در کشند

بگذرند از تیرگی در چشمه حیوان رسند

دمبدم بر جان و دل آن جام جان افزا زنند

چون به آب زندگی لب را بشویند خضروار