کل افلاک چو ذرات مجزا بینند

ساغر دل ز می عشق لبالب دارند

دم به دم حسن رخ یار در آنجا بینند

گرمی ساغرشان عکس بر افلاک زند

سالکان چون که هوا را به قدم پست کنند

پای خود بر زبر عرض معلا بینند

سرشان بر سر زانو، رخشان بر در دوست