سرشان بر سر زانو، رخشان بر در دوست

کل افلاک چو ذرات مجزا بینند

سالکان چون که هوا را به قدم پست کنند

پای خود بر زبر عرض معلا بینند

قبله زانوی خود را که سینا بینند

باز محنت زدگان از غم و اندوه و فراق

دل چو آتشکده و دیده چو دریا بینند