پای خود بر زبر عرض معلا بینند

گرمی ساغرشان عکس بر افلاک زند

کل افلاک چو ذرات مجزا بینند

سالکان چون که هوا را به قدم پست کنند

سرشان بر سر زانو، رخشان بر در دوست

قبله زانوی خود را که سینا بینند

باز محنت زدگان از غم و اندوه و فراق