دل چو آتشکده و دیده چو دریا بینند

سرشان بر سر زانو، رخشان بر در دوست

قبله زانوی خود را که سینا بینند

باز محنت زدگان از غم و اندوه و فراق

گر زنند از سر حسرت نفسی وقت تموز

بس که تفسیده دلان زاندم سرما بینند

ور برآرند دگر باره دمی از سر شوق