ز آن سرای راحت آباد قدم جویم نصیر

راه باریک است و شب تاریک و مرکب لنگ و پیر

ای سعادت رخ نمای و ای عنایت دست گیر

تا قدم زین وحشت آباد عدم بیرون نهم

جذبه ای، تا بر کشم جان را ز قعر چاه تن

جرعه ای، تا افگنم خود را به دریایی قعیر

چند آخر بر لب دریا نشینم خشک لب؟