جرعه ای، تا افگنم خود را به دریایی قعیر

تا قدم زین وحشت آباد عدم بیرون نهم

ز آن سرای راحت آباد قدم جویم نصیر

جذبه ای، تا بر کشم جان را ز قعر چاه تن

چند آخر بر لب دریا نشینم خشک لب؟

تا کی از دون همتی گردم به گرد آبگیر؟

تا که مستغرق شوم در قعر بحر بیخودی