تو را معشوق آخر به که مشتاقی و پژمانی

بدو او را چو خواهی دید، پس دیده چه می داری؟

بدو چون زنده خواهی ماند پس جان را چه می مانی؟

به روی او برافشان جان و دیده در ره او باز

مشو چون گوی سرگردان، فگن خود را درین میدان

رساند خود تو را چوگان به جولانگاه سلطانی

همای عشق اگر یک ره تو را در زیر پر گیرد