به روی او برافشان جان و دیده در ره او باز

ازو داد آن زمان یابی که از خود داد بستانی

بدو او را چو خواهی دید، پس دیده چه می داری؟

بدو چون زنده خواهی ماند پس جان را چه می مانی؟

تو را معشوق آخر به که مشتاقی و پژمانی

مشو چون گوی سرگردان، فگن خود را درین میدان

رساند خود تو را چوگان به جولانگاه سلطانی