مشو چون گوی سرگردان، فگن خود را درین میدان

بدو چون زنده خواهی ماند پس جان را چه می مانی؟

به روی او برافشان جان و دیده در ره او باز

تو را معشوق آخر به که مشتاقی و پژمانی

رساند خود تو را چوگان به جولانگاه سلطانی

همای عشق اگر یک ره تو را در زیر پر گیرد

نه سدره ات آشیان آید، نه از فردوس وامانی