مشعبد باز وقت اینجا دمی صد مهره غلتاند

تو را عز خدایی بس، که دل در بند فرمانی

برون شو ز آشیان جان، مکن منزل درین بستان

نگیرد در قفس آرام سیمرغ بیابانی

تو بر نطع مراد او ازان چون مهره غلتانی

ورای بوستان دل یکی صحراست بی پایان

به پای جان توان رفتن در آن صحرای حیرانی