تو بر نطع مراد او ازان چون مهره غلتانی

برون شو ز آشیان جان، مکن منزل درین بستان

نگیرد در قفس آرام سیمرغ بیابانی

مشعبد باز وقت اینجا دمی صد مهره غلتاند

ورای بوستان دل یکی صحراست بی پایان

به پای جان توان رفتن در آن صحرای حیرانی

در آن صحرا شو و می بین ورای عرش علیین