ورای بوستان دل یکی صحراست بی پایان

نگیرد در قفس آرام سیمرغ بیابانی

مشعبد باز وقت اینجا دمی صد مهره غلتاند

تو بر نطع مراد او ازان چون مهره غلتانی

به پای جان توان رفتن در آن صحرای حیرانی

در آن صحرا شو و می بین ورای عرش علیین

سرا بستان قدسی و بهشت آباد سبحانی