هر کتم عدم، که پی سپر کرد

عشق از سر کوی خود سفر کرد

بر مرتبه ها همه گذر کرد

صحرای وجود گشت در حال

می جست نشان صورت خود

چون در دل تنگ ما نظر کرد

وا یافت امانت خود آنجا