دل زلف تو دانه دید، ناگاه

حاجت نبود به ساغر و جام

گوشم سخن لب تو بشنود

خشنود شد، از لبت، به دشنام

افتاد به بوی دانه در دام

سودای دو زلف بیقرارت

برد از دل من قرار و آرام