افتاد به بوی دانه در دام

گوشم سخن لب تو بشنود

خشنود شد، از لبت، به دشنام

دل زلف تو دانه دید، ناگاه

سودای دو زلف بیقرارت

برد از دل من قرار و آرام

باشد که رسم به کام روزی