هم طره او گرفت دستم

خود را ز چه غمش برآرم

گر طره او فتد به دستم

در دام بلا فتاده بودم

ساقی، قدحی، که از می عشق

چون چشم خوش تو نیم مستم

شد نوبت خویشتن پرستی