چون چشم خوش تو نیم مستم

در دام بلا فتاده بودم

هم طره او گرفت دستم

ساقی، قدحی، که از می عشق

شد نوبت خویشتن پرستی

آمد گه آنکه می پرستم

فارغ شوم از غم عراقی