ساقی، قدحی، که از می عشق

گر طره او فتد به دستم

در دام بلا فتاده بودم

هم طره او گرفت دستم

چون چشم خوش تو نیم مستم

شد نوبت خویشتن پرستی

آمد گه آنکه می پرستم