آمد گه آنکه می پرستم

ساقی، قدحی، که از می عشق

چون چشم خوش تو نیم مستم

شد نوبت خویشتن پرستی

فارغ شوم از غم عراقی

از زحمت او چو باز رستم

در میکده می کشم سبویی