در میکده می کشم سبویی

آمد گه آنکه می پرستم

فارغ شوم از غم عراقی

از زحمت او چو باز رستم

باشد که بیابم از تو بویی

ساقی، می مهر ریز در کام

بنما به شب آفتاب از جام