فارغ شوم از غم عراقی

چون چشم خوش تو نیم مستم

شد نوبت خویشتن پرستی

آمد گه آنکه می پرستم

از زحمت او چو باز رستم

در میکده می کشم سبویی

باشد که بیابم از تو بویی