زان رو که تو در میان آنی

ور از من غمت درآید

جان پیش کشم ز شادمانی

جان را ز دو دیده دوست دارم

از عاشق خود کران چه گیری؟

چون با دل و جانش درمیانی

از بهر رخ تو می کند چشم