وز آشیان هفت دری جان برون برم

بگذارم این قفس، که پر و بال من شکست

زان سوی کاینات یکی بال گسترم

در بوستان بی خبری جلوه ای کنم

شهباز عرشیم، که به پرواز من سزد

سدره مقام و کنگره عرش منظرم

چه عرش و چه ثری؟ که همه ذره ای بود