شهباز عرشیم، که به پرواز من سزد

زان سوی کاینات یکی بال گسترم

در بوستان بی خبری جلوه ای کنم

وز آشیان هفت دری جان برون برم

سدره مقام و کنگره عرش منظرم

چه عرش و چه ثری؟ که همه ذره ای بود

در پیش آفتاب ضمیر منورم