در پیش آفتاب ضمیر منورم

شهباز عرشیم، که به پرواز من سزد

سدره مقام و کنگره عرش منظرم

چه عرش و چه ثری؟ که همه ذره ای بود

نز ذره گردم آگه، نز خود، نه ز آفتاب

در بحر ژرف بیخودی ار غوطه ای خورم

«سبحانی» آن نفس ز من ار بشنوی بدانک